delphoi_iresioni.jpg
Δελφοι
galaxidi_iresioni.jpg
Γαλαξειδι
saint_lukas_monastery_iresioni.jpg
Μονη Οσιου Λουκα
ΔΙΑΒΑΣΤΕ TO KEIMENO

Δελφοι

Στους πρόποδες του Παρνασσού, στο υποβλητικό τοπίο που σχηματίζεται ανάμεσα σε δύο βράχους, τις Φαιδριάδες, βρίσκεται το πανελλήνιο ιερό των Δελφών, το πιο ξακουστό μαντείο της αρχαίας Ελλάδα. Σύμφωνα με τον αρχαίο μύθο, οι δύο αετοί αριστερά από Δίας από τα άκρα του σύμπαντος για να βρει το κέντρο του κόσμου, συναντήθηκαν στους Δελφούς. Από τότε, οι Δελφοί ταυτίζεται με τον ομφαλό της γης, και όχι μόνο γεωγραφικά. Για πολλούς αιώνες αποτελούσαν υψηλό πνευματικό και θρησκευτικό κέντρο και το σύμβολο της ενότητας των αρχαίων Ελλήνων.

Τα παλαιότερα ευρήματα στην Δελφών χρονολογούνται στη νεολιθική εποχή (4000 π.Χ.) και βρέθηκε στο Κωρύκειο Άντρο, σπήλαιο στον Παρνασσό, όπου τελούνταν οι πρώτες λατρείες. Η μεγάλη ακμή του δελφικού μαντείου μεταξύ 6 ου και 4 ου αιώνα. Π.Χ. Οι χρησμοί, τα οποία θεωρήθηκαν η πιο αξιόπιστη, που εκφράζεται από την Πυθία, και δόθηκε στους ενδιαφερόμενους από τους ιερείς του Απόλλωνα, σε μορφή στίχων. Πόλεις, ηγεμόνες και απλοί άνθρωποι όσο διαβούλευση με το θεό. Η ευγνωμοσύνη και το θρησκευτικό συναίσθημα μεταφράζεται σε μεγάλα δώρα που σταδιακά γέμισε το ιερό.

Η αρχή της λειτουργίας του μαντείου ανάγεται σε πανάρχαια χρόνια, και η φήμη του έφτασε στα πέρατα του κόσμου. Πιστεύεται ότι το δελφικό μαντείο έδωσε τις εκτιμήσεις του τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα, την Αργοναυτική εκστρατεία και τον Τρωικό πόλεμο.

Γαλαξειδι

Το Γαλαξείδι (ή Γαλαξίδι), το "ευμορφοκαστρογυρισμένο" κατά το Χρονικό του Γαλαξειδίου του 1703, είναι ιστορική παραθαλάσσια κωμόπολη του νομού Φωκίδας. Βρίσκεται στην Βόρεια ακτή του Κορινθιακού κόλπου στη δυτική πλευρά του κόλπου της Ιτέας και έχει χαρακτηρισθεί παραδοσιακός οικισμός από το 1978. Είναι από τις ελάχιστες πόλεις της Ελλάδος που έχει κρατήσει αναλλοίωτο το παραδοσιακό της χρώμα.

Μάρτυρες της παλαιάς ακμής του είναι σήμερα τα αρχοντικά, το τέμπλο του μητροπολιτικού ναού και το ναυτικό μουσείο που δίνουν μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και περιέχουν στοιχεία για την ιστορία και την λαμπρή εμπορική δραστηριότητα των κατοίκων της για περισσότερο από δυο αιώνες. Το 1790 ήταν ένα από τα πολυσύχναστα ελληνικά λιμάνια, πύλη της κεντρικής Στερεάς για τις εμπορικές συναλλαγές με την Πελοπόννησο και σταθμός αποθήκευσης και διακίνησης προϊόντων.

Στην περίοδο της ιστιοφόρου ναυτιλίας ήταν πασίγνωστο για τον μεγάλο στόλο, τον πλούτο και τη ναυτική ικανότητα των κατοίκων του. Τα περίφημα γαλαξιδιώτικα ιστιοφόρα, με ιδιαίτερα ναυπηγικά χαρακτηριστικά, εκτελούσαν μεταφορές και εμπόριο σε όλα τα λιμάνια της Μεσογείου και οι Γαλαξιδιώτες εφοπλιστές διατηρούσαν ναυτικές επιχειρήσεις με ανεπτυγμένη οικονομική αντίληψη, όπως σύστημα ναυτικής αυτασφάλισης μεταξύ τους, ναυπηγεία κ.α.

Μονη Οσιου Λουκα

Η μονή Οσίου Λουκά βρίσκεται στη δυτική πλαγιά του όρους Ελικών. Η μονή πήρε το όνομά της από τον μοναχό και ιδρυτή της Λουκά Στειριώτn. Πρόκειται για ένα από τα πιο σπουδαία δείγματα βυζαντινής τέχνης και αρχιτεκτονικής στην Ελλάδα, µε τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα µ.Χ και εικόνες ζωγραφισμένες από τον Μιχαήλ Δαμασκnνό. Το κυρίως κτίριο είναι µια οκτάγωνη εκκλησία µε τρούλο, όπου φυλάσσονται τα λείψανα του Οσίου Λουκά. Στη βόρεια πλευρά της βρίσκεται µια μικρότερη εκκλησία, αφιερωμένη στην κοίμηση της Θεοτόκου.

Η ζωή του μοναστηριού από την ίδρυση του μέχρι και σήμερα ταυτίζεται µε την ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Τους δύο πρώτους αιώνες της ύπαρξης της n Μοναστική κοινότητα αποτελούσε πηγή χριστιανικής πίστης. Κατά την διάρκεια της Φραγκοκρατίας ο Βανιφάτιος ο Μομφερρατικός κατέβηκε στη Στερεά Ελλάδα, έδιωξε τους Ορθόδοξους Έλληνες από τον Όσιο Λουκά και εγκατέστησε Λατίνους, οι οποίοι λήστεψαν και γύμνωσαν τη Μονή. Στη συνέχεια. ο πρίγκιπας της Αχαΐας Γοδεφρείδος Β’ Βιλλαρδουίνος λεηλάτησε τους εναπομείναντες θησαυρούς και τους μετέφερε στη Ρώμη.

Κατά την Τουρκοκρατία από το 1460 που υποτάχτηκε n Βοιωτία στους Τούρκους μέχρι την ημέρα της λευτεριάς το μοναστήρι αγωνίστηκε για την ύπαρξη του, γιατί κινδύνεψε µε αφανισμό επανειλημμένα από τπ βουλιμία των Τούρκων κατακτητών. Το 1943 υπέφερε και πάλι από τους κατακτητές Γερμανούς. Ήδη όμως n Αρχαιολογική υπηρεσία και n Αρχαιολογική Εταιρεία ανέλαβαν από το 1938 πολυετείς εργασίες συντήρησης, αναστηλώσαν την Τράπεζα και άλλα κτίρια της Μονής και καθάρισαν τα ψηφιδωτά και τις τοιχογραφίες.